Бұл әңгімемен бөлісуге тұра ма деп ұзақ ойландым. Бірақ содан кейін түсіндім: егер менің жолым біреуге тірек бола алса, оны жұбатса немесе қадам жасауға батылдық берсе — демек, мұның бәрі бекер болмаған.
Репродукция саласындағы жолым 2024 жылдың мамырында, жұмыртқа доноры болған кезімде басталды. Сол кезде мен өмірімнің дәл осы сәттен бастап өзгере бастайтынын әлі түсінбеппін. Тыныш, біртіндеп, бірақ өте терең.
Бірнеше айдан кейін бір таныс қыз, менің донор болғанымды және өз балаларым бар екенін біле тұра, маған сурогат ана болуды ұсынды. Мен бірден «иә» деп айтпадым. Бірақ «жоқ» деп те айтпадым. Ойлануға кеттім.
Оқыдым, көрдім, сурогат аналардың әңгімелерін, нағыз пікірлерді, блогтарды іздедім. Ең басты сұраққа өзіме адал жауап беруге тырыстым: мен қолымнан келе ме? денем дайын ба? ең бастысы — жүрегім дайын ба?
Әрине, бәрін күйеуіме бірден айттым. Көп сөйлестік, «жақтарын» мен «қарсыларын» таразыладық, қорқыныштар мен ықтимал қиындықтарды талқыладық. Бұл менің жалғыз шешімім емес еді — бұл біздің ортақ, отбасылық шешіміміз болды.
2024 жылдың қазанында дайындық басталды: талдаулар, тексерулер, УДЗ. Әр жолы «Бәрі жақсы» дегенді естігенде жеңілдікпен дем алатынмын. Қарашада — гормональды дайындық, ал айдың соңында мен эмбрион көшіруге Тбилисиге ұшып бара жатырмын.
Менің бағдарламам ішінара көшумен болды. Көшіруге үлкен қызыммен келдім, екеуміз Тбилисиде желтоқсан мен қаңтарды өткіздік. Жаңа жылға сәнделген қала, серуендер, шамдар, атмосфера… әдемі. Бірақ осы әдемілік астарында толқу да көп болды.
Бұл үлкен стресс еді. Біз алғаш рет елден осынша ұзаққа кеттік. Күйеуім мен кіші балам Қазақстанда қалды. Кейде бәрі басып кететін, жылағым келетін, күмәнданатын сәттер болды. Бұл — қалыпты жағдай. Егер қорқып тұрсаң — біл, қорқыныш бәрінде де болады.
Дәл бірінші көшіруден бәрі сәтті шықты. Екі эмбрион көшірді — ұл мен қыз. Қыз бала бекіді. Кішкентай қытай қызы. Мен жай ғана көзімді жұмып, өзіме: «Демек, солай болуы керек», — дедім.
1 ақпанда үйге қайттық. Мамырға дейін Қазақстанда болдым және осы уақыттың бәрінде осы бөбекке барынша жылы үй болуға тырыстым. Онымен сөйлестім, ішімді сипадым, тыныштығыммен бөлістім. Балалар бәрін сезінеді деп сенемін. Ол менікі болмаса да — ол менімен болғанда, оған барынша сүйіспеншілік бергім келді.
Мамырда бүкіл отбасымызбен қайтадан Тбилисиге ұштық — енді босануға. Ол жаз керемет болды. Көп серуендедік, қаланы ашып, әр сәттен ләззат алдық. Тбилиси әдемілігі, адамдары мен атмосферасы үшін жүрегімде мәңгі қалды.
18 тамыз. Дәл ДБК күні. Мен салмағы 2 980 г болатын қыз бала таптым. Өзімді тыныш әрі сергек сезіндім. Ойша оған сүйіспеншілік пен қамқорлыққа толы бақытты өмір тіледім.
Биологиялық ата-анамен жеке таныспадым — олар бастама көрсетпеді, ал мен үшін бұл дұрыс болды. Мен бауыр басуды іздемедім. Мен бұл бағдарламаға өз рөлімді анық түсініп келдім. Жолымды аяқтап, оларға дені сау, толық жетілген баланы тапсырдым. Осымен жолдарымыз айырылды.
Гонорарыма өмірімдегі алғашқы көлігімді сатып алдым — толық жинақталған қара Hyundai Elantra. Менің арманым. Бірақ мәселе тек көлікте де емес.
Сурогат аналық өмірімді өзгертті. Сенімдірек болдым. Тынышырақ. Өмірден нені қалайтынымды, қайда бара жатқанымды анық түсіндім. Қаржылық жағдайым жақсарды, өзімді ішкі сезінуім өзгерді, айнадағы бейнем де өзгерді. Мен өстім — әйел ретінде, тұлға ретінде, адам ретінде.
2026 жылға мүлдем басқа адам болып кірдім. Және мұны нақты білемін — көбіне осы жолдың арқасында.
2026 жылы қайтадан сурогат ана болғым келеді. Өйткені мен үшін бұл «қорқынышты» да емес, «мәжбүрлеп» те емес. Бұл менің тағдырым. Бұл жүректен шыққан жол. Мәні бар жол.
Егер сен қазір мұны оқып отырсаң және күмәнданып жүрсең — біл: сен жалғыз емессің. Қорқыныш пен толқу — қалыпты нәрсе. 🤍
Сүйіспеншілікпен, ConnectSurrogate сурогат анасы
#историиconnectsurrogate